BRE VINE – ZONDER EXCUSES IN HAAR MOM ERA

Van het opvoeden van een jong gezin in het buitenland tot het ondersteunen van haar man Jay tijdens de hoogte- en dieptepunten van het professionele wielrennen: Bre Vine vertelt openhartig over de realiteit achter de schermen.

Het leven van een professionele atleet en diens gezin ziet er niet altijd uit als een compilatie van hoogtepunten. Toen we Jay Vine eind vorig jaar ontmoetten, kregen we een kijkje in het leven achter de wedstrijden.

Niet alleen de resultaten, maar alles wat die mogelijk maakt.

In het midden van dat alles staat Bre.

Er zit een bepaalde eerlijkheid in de manier waarop ze haar leven online deelt — iets dat door alle ruis heen breekt zonder haar waarden los te laten. Haar socials zijn niet overdreven gepolijst, maar ook niet té open. Ze helpen de hoogte- en dieptepunten van het leven te normaliseren via oprechte reflecties op een periode waarin dingen niet altijd volgens plan verlopen, maar waarin ook een stille acceptatie zit dat dat helemaal niet hoeft.

Zelfs voordat hun zoon Harrison werd geboren, vereiste het ondersteunen van Jays carrière aanpassingsvermogen, veerkracht en een stille vastberadenheid om het grotere geheel in beeld te houden. Voor Bre ging het er nooit om naar de achtergrond te verdwijnen, maar om onderdeel te worden van iets gezamenlijks. Niet over haar offers terwijl Jay in de schijnwerpers staat, maar over samen iets opbouwen. Het draait allemaal om Team Vine.

In dit eerlijke Moederdagverhaal deelt Bre wat zij zelf omschrijft als “zonder excuses in haar mom era”.

#GETWRECKEDJAY

De hashtag #GETWRECKEDJAY komt regelmatig terug in Bre’s posts, en anderen zijn hem ook gaan gebruiken. Het klinkt misschien als een willekeurige uitspraak, maar voor Bre en Jay betekent het veel meer. 
Bre vertelde ons hoe het allemaal begon tijdens een wedstrijd, toen ze als tieners mountainbike reden in Australië.

“We zaten op hetzelfde parcours, maar in verschillende secties. Ik reed voorop en Jay zat achter me. Het was een technisch mountainbikeparcours met lange haarspeldbochten en scherpe bochten.”

“Ik reed door een bochtig gedeelte en zag hem midden in de race staan met een kapot wiel. Toen ik langs hem reed in een van de scherpe bochten, hadden we maar een paar seconden om iets tegen elkaar te zeggen.”

Bre riep: “Wat is er gebeurd?!”

Hij riep terug: “Kapot wiel!”

Ze vroeg: “Kunnen ze het repareren?”

Hij zei: “Ja, ze zijn ermee bezig.”

En terwijl ze de volgende bocht inreed, riep ze: “Get wrecked!”

Niet gemeen bedoeld, maar meer in de zin van: dit is racen, dingen gaan mis, los het op en ga verder.

Ze repareerden het wiel, hij stapte weer op de fiets en reed de wedstrijd uit.

En sindsdien is het gebleven.

“Voor ons ging het nooit echt om de woorden zelf, maar om de mindset erachter. Dingen gaan kapot, plannen veranderen, het leven verloopt niet perfect, maar je herpakt jezelf en gaat door.”

En als dat niet klinkt als een behoorlijk accurate omschrijving van moederschap, dan weten wij het ook niet meer.

Een leven opgebouwd als team

Voordat Jay professional werd, was Bre erg gefocust op haar eigen rijden. Ze reed wedstrijden in Australië, deed aan e-racing en werkte constant aan haar conditie, volgens haar eigen woorden “eerlijk gezegd vooral om hem tijdens trainingen bij te kunnen houden”.

Toen hij zijn eerste profcontract tekende, veranderde alles vanzelfsprekend.

“Zijn carrière werd voor ons allebei de prioriteit… het werd gewoon onze normale manier van leven.”

Bre nam alles achter de schermen op zich: de logistiek van het huishouden, visa regelen voor de verhuizing naar Spanje, koffers pakken voor wedstrijden, ritten naar het vliegveld, reizen coördineren, helpen met wedstrijdvoorbereiding en Jay naar trainingskampen of hoogtestages rijden. Vaak reisde ze met hem mee puur zodat alles soepel bleef verlopen. Wanneer ze thuis waren, draaide alles erom het leven zo in te richten dat Jay zich volledig kon richten op racen en herstellen.

Omdat Jay later dan de meeste profs in de sport terechtkwam, beseften ze al vroeg dat het alleen zou werken als een volledig teamproces. Er was geen ruimte om het half te doen.

“Ik denk dat die periode me meer op het moederschap heeft voorbereid dan iets anders — de constante planning, de mentale belasting, de flexibiliteit en het instinct om iemand anders op de eerste plaats te zetten. Moeder zijn en Jay ondersteunen voelen voor mij niet als twee aparte rollen. Ze bestaan naast elkaar en vormen elkaar.”